Historia Pałacu Bonerowskiego w Krakowie
od średniowiecznej kamienicy do hotelu

Historia Pałacu Bonerowskiego łączy się z adresem przy Rynku Głównym 42, na narożniku Rynku i ul. św. Jana 1 w Krakowie. Murowaną zabudowę w tym miejscu datuje się na początki XIV wieku. W tekście oddzielamy fakty potwierdzone dla samego adresu od dziejów osób i rodu, które wymagają osobnego potwierdzenia w źródle archiwalnym lub naukowym.

Co wiemy o początkach kamienicy przy Rynku Głównym 42?

Według Narodowego Instytutu Dziedzictwa murowany obiekt w tym miejscu powstał w początkach XIV wieku. Historia Pałacu Bonerowskiego zaczyna się więc od gotyckiej kamienicy przy Rynku Głównym 42, w narożniku placu i ulicy św. Jana. Dalsze ustalenia dotyczą wyłącznie tego adresu i faktów potwierdzonych kartą obiektu.

Adres na styku Rynku Głównego i ulicy św. Jana

Kamienica zajmuje narożnik Rynku Głównego 42 i ul. św. Jana 1. To jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc na obrzeżu placu, w pierzei prowadzącej ku Bramie Floriańskiej.

Sam adres tłumaczy późniejszą rangę budynku. Narożne parcele przy Rynku należały w Krakowie do najcenniejszych, bo dawały ekspozycję z dwóch stron i dostęp do dwóch traktów komunikacyjnych. Dziś w tym samym miejscu działa hotel butikowy, którego pokoje i apartamenty w Pałacu mieszczą się w historycznych murach.

Z tym narożnikiem Rynku i ul. św. Jana wiąże się także obecność Feliksa „Mangghi" Jasieńskiego, kolekcjonera i mecenasa sztuki, co potwierdza publikacja Muzeum Narodowego w Krakowie. Wcześniej działała tu również pracownia fotograficzna Ignacego i Amalii Kriegerów, udokumentowana przez Muzeum Fotografii w Krakowie.

Początki murowanej zabudowy i trakt tylny

Datowanie murowanej zabudowy na początki XIV wieku opiera się na karcie obiektu Narodowego Instytutu Dziedzictwa. To ustalenie odnosi się bezpośrednio do kamienicy przy Rynku Głównym 42, a nie do ogólnych dziejów pierzei.

Najstarszym czytelnym śladem tej fazy jest zachowane ceglane obramienie bramy od strony tylnej elewacji. Element ten przetrwał w trakcie tylnym budynku i pozostaje materialnym świadkiem gotyckiej metryki miejsca. Jego ukształtowanie wiąże badaczy z przełomem XIV i XV wieku, gdy w krakowskich kamienicach utrwalał się układ z frontowym traktem od Rynku i zapleczem gospodarczym w głębi parceli.

Kolejne wieki przyniosły przebudowy, ale trakt tylny zachował część dawnej substancji ceglanej. Ten fragment odróżnia Kamienicę Bonerowską od budynków przebudowanych bez pozostawienia czytelnych warstw historycznych. Zainteresowani mogą zobaczyć wnętrza Pałacu i porównać zachowane detale z opisem karty zabytku.

Ceglane obramienie bramy jest dziś jednym z argumentów za wpisaniem obiektu w krąg najstarszej murowanej zabudowy Rynku. Historia Pałacu Bonerowskiego bywa opowiadana przez pryzmat późniejszych właścicieli, ale jej fundament to właśnie ta gotycka faza z początków XIV wieku. W murach, których metryka sięga tak głęboko, odbywają się obecnie także wydarzenia kulturalne w Pałacu, łączące zabytkowe wnętrza ze współczesnym życiem miejsca.

Kamienica Bonerowska od strony ul. św. Jana i historia fotografii

Historia Pałacu Bonerowskiego łączy się z dziejami krakowskiej fotografii przez działalność zakładu Ignacego Kriegera w Kamienicy Bonerowskiej przy ul. św. Jana 1. Dokumentację tej pracowni oraz późniejszą rolę Amalii Krieger prowadzi Muzeum Fotografii w Krakowie, które wiąże adres z jednym z najważniejszych zakładów fotograficznych XIX-wiecznego miasta.

Zakład Ignacego Kriegera

Ignacy Krieger prowadził w Kamienicy Bonerowskiej pracownię fotograficzną. Adres przy ul. św. Jana 1 wskazuje na trakt kamienicy sąsiadujący z narożnikiem Rynku Głównego, w miejscu, które dziś odpowiada dzisiejszemu Pałacowi Bonerowskiemu. Muzeum Fotografii w Krakowie dokumentuje tę działalność jako element dziejów fotografii w Krakowie.

Zakład Kriegera należał do dorobku dokumentacyjnego XIX wieku. Fotografie z tej pracowni utrwalały mieszkańców i widoki miasta - to materiał, który badacze traktują jako źródło ikonograficzne. Związek adresu z pracą fotografa pogłębia kontekst kamienicy przy narożniku Rynku i ul. św. Jana.

Adres wart jest precyzji: ul. św. Jana 1 to ta sama zabudowa, której murowaną genezę Narodowy Instytut Dziedzictwa datuje na początki XIV wieku. Szerzej opisuje to historia Pałacu Bonerowskiego, gdzie zebrano potwierdzone wątki obiektu.

Amalia Krieger i ciągłość pracowni

Po Ignacym Kriegerze pracownię przy ul. św. Jana 1 kontynuowała Amalia Krieger. Ciągłość rodzinnego zakładu w Kamienicy Bonerowskiej dokumentuje Muzeum Fotografii w Krakowie, wskazując na jej rolę w prowadzeniu pracowni po założycielu.

Ta ciągłość ma znaczenie dla dziejów miejsca. Adres przy narożniku Rynku i ul. św. Jana pozostawał czynnym warsztatem fotograficznym przez lata, a nazwisko Krieger związało się z historią fotografii krakowskiej. Dziedzictwo pracowni przetrwało jako zbiór negatywów i odbitek zachowanych w instytucji muzealnej.

Postać Amalii Krieger wraca dziś w codzienności Pałacu Bonerowskiego. Restauracja Amalia, działająca w obiekcie przy Rynku Głównym 42, nawiązuje nazwą do fotografki związanej z tym adresem. To współczesne odczytanie wątku, który historia Pałacu Bonerowskiego zawdzięcza rodzinie Kriegerów i ich pracy w Kamienicy Bonerowskiej.

Feliks „Manggha" Jasieński przy narożniku Rynku i ul. św. Jana

Feliks „Manggha" Jasieński bywał w okolicy narożnika Rynku Głównego i ul. św. Jana, tam gdzie stoi dzisiejszy Pałac Bonerowski. Publikacja Muzeum Narodowego w Krakowie potwierdza jego obecność w tej części miasta na początku XX wieku.

Jasieński był kolekcjonerem sztuki i mecenasem kultury krakowskiej, znanym z zainteresowania sztuką japońską. Jego związek z tym adresem dopełnia obraz miejsca, które wcześniej gościło pracownię Kriegerów. Historia Pałacu Bonerowskiego zyskuje w ten sposób kolejny wątek datowany na początek XX wieku, obok wcześniejszej działalności fotograficznej rodziny Kriegerów.

Feliks „Manggha" Jasieński i artystyczny narożnik Rynku

Publikacja Muzeum Narodowego w Krakowie lokuje mieszkanie i prywatne muzeum Feliksa „Mangghi" Jasieńskiego przy narożniku Rynku i ul. św. Jana od 1902 roku. To adres Pałacu Bonerowskiego - Rynek Główny 42 i ul. św. Jana 1. Jasieński był kolekcjonerem i mecenasem, a jego obecność w tym punkcie miasta wpisuje historię Pałacu Bonerowskiego w krąg krakowskiego życia artystycznego początku XX wieku.

Mieszkanie jako przestrzeń dla kolekcji i spotkań

Jasieński zgromadził jeden z ważniejszych zbiorów sztuki dalekowschodniej w Europie, zwłaszcza japońskiej grafiki i rzemiosła. Przydomek „Manggha" wziął się z jego fascynacji Japonią. Kolekcja obejmowała także malarstwo polskie i europejskie.

Według MNK od 1902 roku jego mieszkanie i prywatne muzeum mieściły się przy narożniku Rynku i ul. św. Jana. Źródło wskazuje adres, ale nie identyfikuje konkretnego pokoju ani lokalu w kamienicy - dlatego pozostajemy przy lokalizacji potwierdzonej w publikacji, bez przypisywania kolekcji określonemu pomieszczeniu. Sama kamienica przy Rynku Głównym 42 ma murowaną zabudowę datowaną na początki XIV wieku, co potwierdza karta obiektu Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Zachowane do dziś ceglane obramienie bramy w trakcie tylnym elewacji świadczy o tej średniowiecznej fazie budowy. Zabudowa tej części Rynku przechodziła kolejne przekształcenia na przełomie XIV i XV wieku oraz w wiekach późniejszych.

Takie mieszkanie łączyło funkcję prywatną z publiczną. Kolekcjoner udostępniał zbiory, przyjmował artystów i pisarzy, a przestrzeń stawała się miejscem rozmów o sztuce. Jasieński był powiązany ze środowiskiem Młodej Polski, a jego zbiory oddziaływały na krakowskich malarzy i grafików. Wizyty w jego mieszkaniu traktowano jako wydarzenie towarzyskie, nie tylko okazję do obcowania ze sztuką.

Co to mówi o historii tego narożnika miasta?

Narożnik Rynku Głównego i ul. św. Jana skupiał w jednym miejscu różne warstwy życia miasta. Wcześniej działał tu zakład fotograficzny Ignacego i Amalii Kriegerów, o czym mówi wcześniejsza część tej historii Pałacu Bonerowskiego. Kilka lat po nich adres związał się z Jasieńskim i jego kolekcją. Każde z tych świadectw dokumentuje inny wymiar krakowskiej kultury - obraz miasta utrwalony na fotografii i sztukę gromadzoną prywatnie.

Dwa świadectwa - dokumentacja fotograficzna Krakowa u Kriegerów i zbiory sztuki Jasieńskiego - pokazują, że kamienica przy Rynku Głównym 42 pełniła rolę adresu kulturalnego, a nie tylko mieszkalnego. To miejsce, gdzie utrwalano obraz miasta i gdzie gromadzono sztukę. Obiekt jako zabytek zachował ślady różnych epok, od średniowiecznego traktu tylnego po XIX-wieczne i XX-wieczne adaptacje.

Dziś ten sam narożnik jest hotelem butikowym z pokojami i apartamentami, Restauracją Amalia oraz koncertami. Historyczne wnętrza służą też jako historyczne sale na uroczystości, co przedłuża dawną funkcję spotkaniową tego adresu. Ciągłość jest wyraźna: przestrzeń, która przyjmowała artystów i kolekcje, wciąż gromadzi ludzi wokół sztuki i wspólnych chwil. Nazwa Pałac Bonerowski, pod którą funkcjonuje dziś ten adres, łączy więc kilka stuleci krakowskiej historii w jednym miejscu.

Bonerowie: co jest nazwą, a co udokumentowanym faktem o adresie?

Nazwa Pałac Bonerowski wiąże obiekt przy Rynku Głównym 42 z rodziną Bonerów, ale samo miano to co innego niż udokumentowany związek konkretnego rodu z tym numerem posesji. Historia Pałacu Bonerowskiego czeka na źródło archiwalne lub naukowe, które połączy dzisiejszy adres z tą rodziną. Do tego czasu nazwę traktujemy jako utrwaloną tradycję, a nie jako potwierdzony fakt własnościowy.

Dlaczego dawne numery posesji wymagają ostrożności

Numeracja krakowskich kamienic zmieniała się kilkukrotnie na przestrzeni stuleci. Ta sama parcela przy Rynku mogła nosić różne oznaczenia w XVIII, XIX i na początku XX wieku, a granice własności bywały dzielone i łączone.

Dlatego zapis "kamienica Bonerowska" w dawnym dokumencie nie jest jeszcze dowodem, że chodzi o obecny Rynek Główny 42. Aby postawić znak równości, potrzebny jest ciąg źródeł prowadzący od historycznego numeru do dzisiejszego adresu przy narożniku Rynku i ul. św. Jana 1.

Pewne pozostaje to, co potwierdza karta obiektu Narodowego Instytutu Dziedzictwa: murowana zabudowa w tym miejscu sięga początków XIV wieku, a od strony traktu tylnego zachowało się ceglane obramienie bramy. To dane materialne, niezależne od nazwiska rodu.

Jakie dokumenty są potrzebne, aby rozwinąć ten rozdział

Rozwinięcie wątku Bonerów przy Rynku Głównym 42 wymaga źródeł, które wprost wiążą osobę lub rodzinę z konkretną parcelą. Chodzi o księgi miejskie, akty własności, rejestry podatkowe oraz opracowania naukowe odnoszące dawną numerację do stanu dzisiejszego.

Bez takiego łańcucha dowodowego postać Seweryna Bonera czy szersze dzieje rodziny Bonerów pozostają historią rodu, a nie historią tego adresu. Ta różnica jest istotna dla wiarygodności całej opowieści o zabytku.

Do czasu weryfikacji zostawiamy tu notę metodologiczną zamiast rozbudowanej narracji. Udokumentowane wątki tego miejsca prowadzą gdzie indziej: do zakładu fotograficznego Ignacego i Amalii Kriegerów w Kamienicy Bonerowskiej oraz do prywatnego muzeum Feliksa „Mangghi" Jasieńskiego przy narożniku Rynku i ul. św. Jana, co potwierdzają Muzeum Fotografii w Krakowie i Muzeum Narodowe w Krakowie.

Historia Pałacu Bonerowskiego zyska rozdział o Bonerach dopiero wtedy, gdy redaktor połączy nazwisko z numerem w źródle archiwalnym. Taki tryb pracy chroni fakt przed hipotezą i pozostawia czytelnikowi jasny podział na to, co pewne, i to, co jeszcze wymaga potwierdzenia.

Architektura i zachowane ślady przeszłości

Historia Pałacu Bonerowskiego zapisała się w murach kamienicy przy Rynku Głównym 42, ale detale architektoniczne mają wartość dowodową tylko wtedy, gdy są poprawnie opisane, sfotografowane i datowane. Najlepiej udokumentowany element to ceglane obramienie bramy w tylnej elewacji, potwierdzone kartą obiektu Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Reszta wymaga ostrożności.

Ceglane obramienie bramy w tylnej elewacji

W trakcie tylnym Pałacu Bonerowskiego zachowało się ceglane obramienie bramy. Element ten opisuje karta obiektu Narodowego Instytutu Dziedzictwa dla kamienicy przy Rynku Głównym 42. To jeden z niewielu detali, który można wskazać jako materialny ślad dawnej zabudowy, a nie domysł.

Datowanie murowanego obiektu w tym miejscu sięga początków XIV wieku. Ceglane obramienie należy do warstwy najstarszej i dlatego zasługuje na osobny opis w każdej dokumentacji zabytku. Trakt tylny bywa pomijany przez zwiedzających, bo wzrok przyciąga fasada od strony Rynku i narożnik z ul. św. Jana 1.

Dla wiarygodności tekstu istotne jest rozróżnienie. Ceglane obramienie bramy to fakt potwierdzony źródłem. Konkretne renesansowe detale wiązane z tym adresem pozostają na razie poza opisem, dopóki nie połączy ich z numerem Rynek Główny 42 źródło archiwalne lub naukowe.

Jak podpisywać i datować fotografie detali

Fotografia detalu ma wartość dokumentacyjną tylko z pełnym podpisem. Zdjęcie ceglanego obramienia bramy powinno wskazywać przedmiot, jego położenie w tylnej elewacji oraz źródło datowania - w tym przypadku kartę Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Bez tego pozostaje ilustracją, nie dowodem.

Datę zapisuj tak, jak podaje ją źródło. Dla murowanej zabudowy to początki XIV wieku, ewentualnie przełom XIV i XV wieku dla przekształceń, jeśli źródło je rozgranicza. Nie zaokrąglaj wieków i nie dopisuj epok, których dokument nie potwierdza dla tego adresu.

Osobne miejsce w opisie należy się dziejom fotografii, które łączą się z tym miejscem przez zakład Ignacego i Amalii Kriegerów oraz kolekcję Feliksa „Mangghi" Jasieńskiego przy narożniku Rynku. To wątki potwierdzone przez Muzeum Fotografii w Krakowie i Muzeum Narodowe w Krakowie, więc przy fotografiach współczesnych detali warto oddzielać dwa porządki: obraz muru dziś i historyczny kontekst obrazowania Kamienicy Bonerowskiej.

Zasada jest prosta. Każda fotografia detalu zabytku wymaga trzech informacji: co przedstawia, gdzie się znajduje i skąd pochodzi datowanie. Tak opisany materiał wzmacnia historię Pałacu Bonerowskiego zamiast ją rozmywać.

Od zabytkowej kamienicy do współczesnego Pałacu Bonerowskiego

Współczesny hotel butikowy jest najnowszym rozdziałem historii Pałacu Bonerowskiego, a nie jej zastąpieniem. Adres przy Rynku Głównym 42, którego murowana zabudowa sięga początków XIV wieku, dziś łączy funkcję zabytku z rolą miejsca noclegu i spotkań. Kamienica Bonerowska przechowuje w swoich murach warstwy stuleci, a ich dokumentowanie pozostaje odrębnym zadaniem od dzisiejszej oferty.

Dzisiejsza funkcja obiektu przy Rynku Głównym 42

Pałac Bonerowski jest dziś hotelem butikowym z 16 pokojami i apartamentami. Obiekt zajmuje narożnik Rynku i ul. św. Jana 1, w sercu krakowskiej starówki, blisko głównych atrakcji Krakowa. Goście korzystają z pokoi urządzonych w duchu szacunku dla dziedzictwa adresu.

W parterze mieści się Restauracja Amalia Steak & Fish, której nazwa nawiązuje do Amalii Krieger, związanej z historią fotografii w Kamienicy Bonerowskiej. Wnętrza pałacu goszczą również koncerty oraz kameralne wydarzenia. Ta warstwa działalności jest opisem współczesności - odrębnym od udokumentowanych faktów historycznych, którym poświęcono osobne opracowanie dziejów Pałacu Bonerowskiego. Aktualną ofertę pobytu i terminy potwierdzisz, kontaktując się z recepcją.

Ciągłość miejsca ponad zmianą funkcji

Historia Pałacu Bonerowskiego to sekwencja funkcji, jakie pełnił ten sam adres. W początkach XIV wieku była to murowana zabudowa mieszczańska, potwierdzona kartą Narodowego Instytutu Dziedzictwa. W XIX wieku i na początku XX wieku narożnik Rynku i ul. św. Jana wiązał się z zakładem fotograficznym Ignacego Kriegera oraz z obecnością Feliksa „Mangghi" Jasieńskiego, kolekcjonera i mecenasa sztuki.

Dzisiejsza rola hotelu wpisuje się w tę ciągłość. Ceglane obramienie bramy w trakcie tylnym, poświadczone przez kartę obiektu, pozostaje świadectwem najstarszej fazy budowli. Współczesna funkcja nie zaciera tych śladów - korzysta z zabytkowej struktury i ją utrzymuje. Kamienica Bonerowska trwa jako miejsce zamieszkane i używane, a nie jako eksponat odcięty od życia miasta.

Oś czasu historii Pałacu Bonerowskiego

Historia Pałacu Bonerowskiego przy Rynku Głównym 42 obejmuje kilka pewnych, datowanych wydarzeń: powstanie murowanej kamienicy w początkach XIV wieku, działalność zakładu fotograficznego Ignacego i Amalii Kriegerów w XIX wieku, obecność Feliksa „Mangghi" Jasieńskiego przy tym narożniku na początku XX wieku oraz współczesną funkcję obiektu jako hotelu butikowego.

Daty potwierdzone źródłowo

Początki XIV wieku to najstarsza pewna data w dziejach Kamienicy Bonerowskiej. Karta obiektu Narodowego Instytutu Dziedzictwa datuje murowaną zabudowę przy Rynku Głównym 42 właśnie na ten okres. Do tego samego zasobu dokumentacyjnego należy zachowane ceglane obramienie bramy w tylnym trakcie kamienicy.

Na przełom XIV i XV wieku wskazują ślady dalszego kształtowania zabudowy w tym miejscu, opisane w dokumentacji zabytku. To wciąż etap średniowieczny, poprzedzający późniejsze przekształcenia obiektu.

W XIX wieku oś czasu prowadzi do fotografii. Przy ul. św. Jana 1, w Kamienicy Bonerowskiej, działał zakład Ignacego Kriegera, kontynuowany przez Amalię Krieger - związek potwierdza Muzeum Fotografii w Krakowie.

Na początek XX wieku przypada obecność Feliksa „Mangghi" Jasieńskiego. Publikacja Muzeum Narodowego w Krakowie lokuje jego mieszkanie i prywatne muzeum przy narożniku Rynku i ul. św. Jana.

Dziś obiekt jest hotelem butikowym z pokojami i apartamentami, Restauracją Amalia oraz koncertami. To współczesny rozdział historii Pałacu Bonerowskiego.

Czego jeszcze nie umieszczamy na osi

Oś czasu Pałacu Bonerowskiego trzyma się źródeł. Nie wpisujemy tu związków Henryka Walezego, rodziny Firlejów ani Seweryna Bonera z tym adresem, bo brakuje archiwalnego lub naukowego dowodu wiążącego te wątki z dzisiejszym numerem Rynek Główny 42. Sama nazwa obiektu odsyła do rodziny Bonerów, ale to co innego niż udokumentowany związek rodu z tą posesją.

Konkretne renesansowe detale również pozostają poza chronologią do czasu, aż źródło połączy je z adresem. Taka ostrożność chroni wiarygodność zabytkowego pałacu w Krakowie i pozwala rozdzielać pewne fakty od hipotez.

FAQ - najczęstsze pytania

Z którego wieku pochodzi kamienica przy Rynku Głównym 42?

Historia Pałacu Bonerowskiego sięga początków XIV wieku - z tego okresu pochodzi murowana zabudowa przy Rynku Głównym 42. Datowanie to potwierdza karta obiektu Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Kamienica przy narożniku Rynku i ul. św. Jana należy więc do najstarszych murowanych obiektów w tej części Krakowa, choć jej wygląd zmieniał się przez kolejne stulecia.

Co zachowało się z najstarszej zabudowy obiektu?

W tylnej elewacji Pałacu Bonerowskiego zachowało się ceglane obramienie bramy, poświadczone kartą Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Jest ono częścią traktu tylnego wzniesionego na przełomie XIV i XV wieku. To materialny ślad średniowiecznej fazy budowlanej kamienicy przy Rynku Głównym 42. Detalu tego nie należy utożsamiać z portalem renesansowym - jego charakter pozostaje ceglany i późnośredniowieczny.

Jaki związek z tym miejscem miał Ignacy Krieger?

Ignacy Krieger przeniósł swój zakład fotograficzny do Kamienicy Bonerowskiej przy ul. św. Jana 1, czyli do obiektu przy narożniku Rynku i ul. św. Jana. Wątek ten potwierdza Muzeum Fotografii w Krakowie. Dzięki temu adres wpisał się w dzieje krakowskiej fotografii, a jego obecność stała się częścią historii Pałacu Bonerowskiego jako miejsca zawodowej działalności rodziny Kriegerów.

Kim była Amalia Krieger?

Amalia Krieger prowadziła zakład fotograficzny w Kamienicy Bonerowskiej w latach 1903-1926, kontynuując działalność związaną z tym adresem przy ul. św. Jana 1. Informację tę poświadcza Muzeum Fotografii w Krakowie. Jej praca przedłużyła obecność rodziny Kriegerów w obiekcie przy Rynku Głównym 42 i utrwaliła związek tego miejsca z historią krakowskiego rzemiosła fotograficznego.

Jaki związek z narożnikiem Rynku i ul. św. Jana miał Feliks „Manggha" Jasieński?

Feliks „Manggha" Jasieński od początku 1902 roku mieszkał w kamienicy przy narożniku Rynku i ul. św. Jana. Jego mieszkanie było miejscem prezentacji zbiorów oraz spotkań artystycznych, co poświadcza publikacja Muzeum Narodowego w Krakowie. Ten epizod dopełnia historię Pałacu Bonerowskiego o wymiar kolekcjonerski i towarzyski, wiążąc adres z krakowskim życiem kulturalnym początku XX wieku.

Dlaczego historia rodziny Bonerów wymaga odrębnej weryfikacji adresowej?

Nazwa Kamienica Bonerowska oraz ogólne dzieje rodu Bonerów to jedno, a potwierdzona relacja z dzisiejszym numerem Rynek Główny 42 - to drugie. Dopóki źródło archiwalne lub naukowe nie połączy jednoznacznie rodziny Bonerów z tym adresem, historia Pałacu Bonerowskiego pozostaje przy faktach poświadczonych: datowaniu z początków XIV wieku i ceglanym obramieniu bramy w trakcie tylnym. Tę metodologiczną ostrożność stosujemy świadomie.